Weekend w Toledo. Kamienie, palmy i balkony w sepiowym mieście.

Toledo, najbardziej "suche" miasto w jakim byłam, to pierwsze co przychodzi mi do głowy. Miasto  wypłowiałe, odwodnione, wysuszone jak kabanos, wybrukowane i ukamienowane. Rozgrzane jak piaskowo-złoty piekarnik, z posypką z marchewkowych gontów. Weźmy pierwsze wrażenia po przyjeździe.

Ale oto na horyzoncie, pojawia się jednak JAKAŚ forma zieleni.

Bo przy podziwianiu architektury i budowlanych zamysłów i tej kolorystycznej konsekwencji spłowiałych sepii można zapomnieć (lub w ogóle się nie zorientować), co wzbudza ten podskórny dyskomfort i poczucie alienacji - to całkowity brak drzew w niektórych rejonach miasta.  Rejonach licznych.

Nie ma co się dziwić - miasto serpentyną wąskich uliczek pnie się w górę. Niby skąd te drzewa miałyby czerpać wodę do przetrwania w 40 stopniowym upale?

Aż tu nagle, z jednej z tych suchotniczych uliczek, wchodzimy do cudownego wprost wewnętrznego ogrodu, pełnego cyprysików, pomarańczy i takich tam... A korytarze pod arkadami są cudownie chłodne.

 No i mają w Toledo palmy i takie minizameczki, co kiedyś robiły za bramy wjazdowe.

Popatrzmy jak ładnie Hiszpanie robią remonty. Budynek w stanie przepoczwarzenia zasłania baner z wydrukiem efektu finalnego. Żaden tam reklamowy baner sponsorski.

Toledo. Jedno z tych uroczych miast, w którym postanawiam zapolować na balkony ;)

No dobra, pomińmy ostatni koszmarek i potraktujmy sprawę poważnie i architektonicznie. Cudowna jest ta różnorodność-  na fasadzie jednego tylko budynku można spotkać kilka rodzajów balkonów. Chyba, że się zauważy, że to bardzo ścieśnione dwa budynki są jednak ;)

 A tak wygląda miasto z tarasów widokowych o zmroku.

Ostatni Koncert Chopinowski w Łazienkach w Warszawie

Koncert ostatni w tym roku - gdyby ktoś miał zamiar zacząć szlochać - to takie sprostowanie. 

Następny sezon zacznie się w maju przyszłego roku. Wyjątkowo ładny dzień na zamknięcie sezonu, tłumy na ławeczkach i trawie wokół bajorka pod Pomnikiem Chopina. 

Trawa na około wyjątkowo dobrego gatunku - przezielona, zwarta, mięsista, nie żal było zlec i zawilgocić gatki, bo tylko profesjonalnie przygotowani widzowie posiadali kilimy i kocyki. 

 Jeśli chodzi o słuchaczy to dużo oczywiście weteranów życia, takoż i młodzieży różnej maści. Różnorodność stylu poniżej. 

Oczywiście nie muszę dodawać, że z naszym szczęściem udało nam się usiąść między płaczącym niemowlakiem, kaszlącym gruźlikiem, poszczekującym psem i głuchą starszą panią, która decybelowo windowała swe uwagi wysoko w górne rejestry wrzasku ;). No ale nie takie rzeczy nas nie zniechęcają.

Altanka chroniąca fortepian i pianistę wygięta w gustownie obły żagiel (chcę taką altankę w ogródku! ;)

(...)

Niektórzy mieli jakąś fazę i w trakcie koncertu uprawiali spontaniczne, hipisowskie tańce. Można i tak.

I na koniec jeszcze Fryderyk z przodu i z tyłu.

..

Malinowo

Bardzo obfity w maliny wrzesień. Tak to jest, jak się na wiosnę nie przycina krzaków tuż przy ziemi, bo szkoda, bo pączki już na całej długości zeszłorocznych kikutów...

Aż znajduje się domownik, bez serca, choć jakby bardziej z ogrodniczym zdrowym rozsądkiem, który bierze nożyce ogrodnicze i daje radę obciąć - w lipcu! W ten sposób meritum plonów czeka nas w pierwszej połowie września.

 Leśmian Bolesław, "W malinowym chruśniaku"

W malinowym chruśniaku, przed ciekawych wzrokiem
Zapodziani po głowy, przez długie godziny
Zrywaliśmy przybyłe tej nocy maliny.
Palce miałaś na oślep skrwawione ich sokiem.
(...)
Duszno było od malin, któreś, szepcząc, rwała,
A szept nasz tylko wówczas nacichał w ich woni,
Gdym wargami wygarniał z podanej mi dłoni
Owoce, przepojone wonią twego ciała.
(...)
A chruśniak malinowy trwał wciąż dookoła. 

Nie mogę się powstrzymać, choć wiem że to JEDYNY wiersz o malinach, który wszyscy znają ;) No ale nie na pamięć przeca. Wszystko się zgadza: skrwawione sokiem palce, nocne przybywanie malin, nie wiem jak z woniami ciała, ja tam wolę każde owoce przepłukać przed spożyciem, choć zawsze jedną, jeśli nie jedyną, z ogródkowych atrakcji było zjadanie ich u mnie prosto z krzaków. Czasem zdarzy się spożyć z dodatkową porcją owadziego białka czyli z pająkiem. Woń ciała pająka niewyczuwalna, konsystencja chrupiąca ;)

A tu przepis na proste i smaczne sernikowe lody malinowe [klik]
Choć oczywiście marzy mi się zrobienie framboisier ;)