Top ogrody angielskie czyli Chelsea Flower Show

"Chelsea Flower Show to największa branżowa impreza na świecie. Wystawa organizowana jest nieprzerwanie od 102 lat na terenach Royal Hospital Chelsea w Londynie, pod koniec maja. Trwa 5 dni. Organizuje ją RHS - Królewskie Towarzystwo Ogrodnicze".
via [klik] 

Tu można zobaczyć piękne zdjęcia z imprezy ( ze szczególnym uwzględnieniem piwonii chińskiej, która przyprawia mnie o drżenie ;) >> [chelsea-flower-show]

A tu relacja z Ogrodowiska >> [klik]
Autorka relacji naocznej pisze min. o tegorocznej popularności zdobytej przez drżączkę. Drżączka to roślina oraz a także mój stan psychofizyczny, kiedy porównuję ogródek osobisty z chelseańskimi cudami. Cóż.
Pocieszające jest to, że w klimacie angielskim nie zakwitły projektantom wszystkie potrzebne do stworzenia pełnego efektu rośliny. Skoro nawet im się nie udało... to rzecz należy potraktować bez kompleksów.

Tymczasem kilka zdjęć z internetów ogrodów nagradzanych w różnych kategoriach.

Best Fresh Garden (zwycięzcą został Breakthrough Breast Cancer Garden... eee? No tak. W ogródku pretensjonalny pomnik gołej baby w kratkę i wijąca się ścieżka z lastryko).

 Best Artisan Garden (zwyciężł Breast Cancer Haven Garden. W ogrodzie siedzisko z wikliny i koszyczki)

Best Show Garden (Sentebale – Hope in Vulnerability, rustykalność, która zgarnęła srebro).

Ogólnie nie rozeznaję się ile dokładnie i co nagrodzono, bo strona przedsięwzięcia nie uwzględnia internautów bez doktoratu w mapowaniu www, ale narzuca mi się refleksja, że ludzie chorzy na rak są tu dość uprzywilejowani. Jestem pewna, że gdyby zainwestować te talenta w miejskie ogrody publiczne to zachorowań mogłoby być mniej.

Jeszcze kilka zdjęć:

 Jakie ładne wielkie płyty, jak po rozbiórce blokowiska ;)

"Zorganizowana w Londynie (...) Chelsea Flower Show zapewniła wszystkim miłośnikom roślin ogromną dawkę ogrodniczych emocji i wiele wspaniałych pomysłów aranżacyjnych. Zaprezentowane na wystawie ogrody pokazowe to inspiracja dla projektantów na kolejne miesiące, a nawet lata. A zwykli wielbiciele ogrodów zapamiętają zapewne, że wciąż w światowym ogrodnictwie dominuje trend naturalistyczny, który z powodzeniem można zastosować w wielu typach ogrodów. I nieważne, czy wolisz ogrody uporządkowane i przystrzyżone, czy prawie dzikie, bardziej przypominające leśną łąkę niż przydomową działkę. W każdym z tych ogrodów można stworzyć zakątek sprzyjający rozwojowi życia, gdzie owady i rośliny będą tworzyły zgodny z naturą, niewielki ekosystem – bezcenny w zachowaniu przyrodniczej różnorodności naszej planety."

Wystawa w Chelsea ma wspaniałą historię. W 2013 roku odbyła się po raz setny. Rocznica była bardzo hucznie świętowana. Jednak nawet ‘zwykłe’ edycje tego festiwalu ogrodów przyciągają ogromne rzesze zwiedzających nie tylko z Wielkiej Brytanii, ale z całego świata. Do Chelsea zagląda wtedy nawet sama Królowa Elżbieta, aby zerknąć na najnowsze trendy i podnieść rangę całego przedsięwzięcia. Wysmakowane, dopieszczone ogrody pokazowe przygotowane przez światowej sławy projektantów najlepiej zobaczyć osobiście, w blasku słońca i w deszczu – o co wcale nie trudno ze względu na kapryśnie zmienną londyńską pogodę. A poza tym, oprócz samej wystawy na przybyszów z bliska i z daleka czekają liczne imprezy towarzyszące, które odbywają już się na kilka dni przed i jakiś czas po niej. "

 via  [klik]

Na koniec link do organizatora czyli RHS [klik]

Rośliny do urządzenia rabatek w cieniu (ściąga inspiracyjna)

1. Rośliny, które tolerują cień mają zróżnicowane wymagania w stosunku do wody i jakości gleby. Dlatego przed wyborem obsadzeń trzeba dokładnie zbadać, jakie cechy ma miejsce na naszą przyszłą rabatę. W suchych ogrodach na piaszczystych glebach miejsca wokół drzew (bo to ich korony bywają najczęstszym powodem zacienienia) to zwykle najtrudniejsze obszary do zagospodarowania – bo wilgoci jest tam niezwykle mało. Podobnie bywa przy ścianach budynków – gdzie dociera najmniej opadów. Znacznie łatwiej wybrać rośliny na zacienione, ale wilgotne stanowiska o próchnicznej glebie.

2. Jeśli na miejscach ubogich i suchych zdecydujemy się poprawić warunki glebowe i będziemy podlewać rabaty w czasie suszy, to możemy nieco złagodzić rygory przy wyborze roślin. W przeciwnym razie nie sadźmy tam cieniolubnych roślin lubiących żyzną glebę i wilgoć. Na suchych, piaszczystych działkach takie rośliny z pewnością nie przetrwają.

3. Pamiętajmy, że niektóre z polecanych do cienia roślin to prawdziwi mistrzowie przetrwania, a ich siłą jest zdolność do szybkiego rozrastania się. Jeśli posadzimy takie rośliny, to zapewnijmy im sporo miejsca do rozwoju i zadbajmy o inne, mniej ekspansywne byliny.

4. Również na rabatach w cieniu stosujmy złotą zasadę ogrodniczą sadzenia roślin w większych grupach – dzięki niej ogród nabierze charakteru.

Rabaty wilgotne, cieniste i półcieniste, najlepsze rośliny:

• Ciemiernik (Helleborus)  dekoracyjne rośliny o zimozielonych liściach, w zależności od gatunku kwitnące na biało, zielono i w odcieniach różu i czerwieni. (wada - wrażliwy na mrozy + ciemierniki są roślinami trującymi, zawierają trującą substancję - heleborynę, która po spożyciu wywołuje zatrucie)

• Funkie (Hosta) W zależności od potrzeb możemy wybrać niewielkie funkie dorastające do 20 cm wysokości, jak i ogrodowe olbrzymy wysokie na 60-80 cm, zajmujące miejsce o średnicy do 1,5 m. Umiejętnie skomponowane samodzielnie utworzą atrakcyjną, cienistą rabatę. W dobrych warunkach zakrywają liśćmi całą powierzchnię,  zmniejszając populację chwastów do minimum. Niestety chętnie zjadają je ślimaki.

• Języczka pomarańczowa (Ligularia dentata) i języczka Przewalskiego (Ligularia przewalskii) – obydwie kwitną na żółto, ale różni ich budowa kwiatów i liści. Dorodne byliny, dorastają do 1,5 m wysokości.
(na górze języczka pomarańczowa, na dole języczka Przewalskiego)

• Parzydło leśne (Aruncus sylvester) – ogromna bylina (do 2 m wysokości i tyleż średnicy), świetna do dużych, naturalistycznych ogrodów.

• Rodgersja (Rodgersia) – dorasta do 1m wysokości, posiada dekoracyjne (podobne do kasztanowca) liście i białe, pierzaste kwiaty. Wymaga żyznej, wilgotnej gleby.

• Serduszka okazała (Dicenta spectabilis) – różowe lub białe kwiaty w kształcie serduszek. W dobrych warunkach dorasta do 1m wysokości. Na suchszych stanowiskach jej liście zanikają w drugiej połowie lata.

• Tawułka (Astilbe) – rośliny o zróżnicowanym pokroju, w zależności od gatunku osiągają od 40 do 100 cm wysokości. Mają  pierzaste liście i kolorowe, wiechowate kwiaty. Tawułki mieszańcowe zakwitają w wielu odcieniach różu i czerwieni, a także na biało. Są odporne i długowieczne.

• Zawilec mieszańcowy (Anemone hybrida) Richard Ahrends – spora, ale delikatna bylina dorastająca do 100 cm wysokości. Rozkrzewia się i rozrasta dzięki podziemnym korzeniom. Zakwita późno, bo dopiero w sierpniu, na różowo. Wyhodowano także odmiany białe.

Rabaty suche, cieniste i półcieniste, najlepsze rośliny:
• Bergenia (Bergenia) – jej różowe kwiaty pojawiają się w maju, posiada zimozielone liście. Jest to długowieczna, wytrwała bylina, która będzie dobrze rosła także na słońcu – ale potrzebuje więcej wilgoci. Bergenia nie rozrasta się zbyt agresywnie, łatwo utrzymać ją na zaplanowanej powierzchni.
• Gajowiec żółty (Lamium galeobdolon)- posiada dekoracyjne, półzimozielone liście. Szybko rozpoczyna wegetację, zakwita na żółto. Bardzo szybko zadarnia obsadzone miejsca i z łatwością zdominuje inne, mniej ekspansywne byliny.
• Jasnota plamista (Lamium maculatum) – występuje w kilku odmianach uprawnych różniących się zabarwieniem liści. Wykształca drobne, białe kwiaty, jest niezwykle odporna na niekorzystne warunki, agresywnie zajmuje nowe powierzchnie rozprzestrzeniając się dzięki rozłogom. Świetnie rośnie także na słońcu. „Wpuszczona” na kwiatowe rabaty raczej zdominuje sąsiednie rośliny (dzika jasnota to uciążliwy chwast). W cieniu natomiast przetrwa tam, gdzie nic innego sobie nie poradzi.
• Kocimiętka Fassena (Nepeta faassenii) – posiada dekoracyjne szare liście i zebrane w długie kłosy drobne, niebieski kwiaty. Kwitnienie rozpoczyna w maju. Jeśli zetniemy przekwitłe kwiatostany, zakwitnie powtórnie. Jest bardzo odporna na suszę i niezbyt groźna dla sąsiedztwa – nie rozrasta się zbyt mocno. Wytwarza charakterystyczny, mocny zapach.
• Kokoryczka wielkokwiatowa (Polygonatum multiflorum) – w maju na długich łodygach rozwija ładne, dzwonkowate kwiaty. Dorasta do 60 cm wysokości i ładnie zadarnia obsadzone powierzchnie. Jej liście zanikają w drugiej części lata.
• Konwalia majowa (Conwalaria majalis) – choć preferuje gleby wilgotne, to zwykle do rozwoju wystarcza jej wody zgromadzonej w glebie przez okres zimy. Zakwita w maju, rozrasta się dzięki silnym kłączom.
• Przywrotnik ostroklapowy (Alchemilla molis) – dekoracyjny ze względu na ładny kształt liści i delikatne, jasnożółte kwiaty pojawiające się w maju. Roślina niezbyt agresywna.

And the winner is: tawułka i parzydło leśne.
Bo konwalię już mam.

Teksty via:
http://www.naogrodowej.pl/artykul,Cieniste_rabaty_cz__I,119
http://www.naogrodowej.pl/artykul,Cieniste_rabaty_cz__II,145

Zdjęcia z internetów (specjalnie nie wybierałam najokazalszych okazów, żeby pamiętać, że początki są trudne)
Resztę będę uzupełniać w celach zapamiętania.

Tu mówi Matka Natura

 Aktorzy w służbie promocji przyrody. Nature is speaking to seria krótkich, malowniczych filmików, w których głosy podkładała śmietanka bardzo specyficznego gatunku celebritus hollywoodus.

  

Więcej tu: natureisspeaking.org

Jak nie zgubić się w lesie i nie dać się zastrzelić przez myśliwego

Jesteśmy gdzieś w lesie i nie mamy gps-a. Co robić? (oraz: jak w ogóle doszło do takiej sytuacji, ale to już szczegół). Poniżej link do artykułu, z którego dowiemy się do czego służą słupki oddziałowe, co to jest ład przestrzenny lasu, wydzielenia i ostępowy system ochrony. Co podobno pomogłoby nam się zorientować gdzie idziemy. A nie mech.

Całość tutaj Jak nie zgubić się w lesie [klik]

Nie wiem na ile pozwoliłoby mi to opuścić leśne ostępy i wydzieliny, nie mniej czułabym się pewniej, o ile nie spotkałabym myśliwego.

Bo jak się okazuje nie jest tak trudno być wziętym za dzika. Wystarczy niski wzrost i kilka chrząknięć. Choć, jak się okazuje, niektórzy myśliwi z dzikiem potrafią pomylić żonę czy kolegę, eh.

Kilka fascynujących przykładów:

2014:

- Myśliwy w Sobótce Starej w woj łódzkim wracając z polowania z odbezpieczoną bronią, potknął się i upadł. Broń wystrzeliła, zabijając przechodzącego 300 metrów dalej mężczyznę.

2012

- myśliwy z Pielni zabił żonę, strzelając z wnętrza budynku gospodarczego do lisa.

- wójt gminy Urszulin prawdopodobnie postrzelił się w udo w ambonie i zmarł od wykrwawienia

- W Wyrykach w woj. lubelskim myśliwy zastrzelił kolegę podczas polowania na dziki. Po ciemku pomylił go z dzikiem.

- właścicielka pola kukurydzy w Luszynie zastrzeliła mężczyznę biorąc go za niszczącego zbiory dzika. Jak się okazało kucał na skraju pola, sadząc w kukurydzy marihuanę, mając zapewne nadzieję że nikt jej tam nie zauważy.

Wypadkowej inwentaryzacji całość tutaj Śmiertelne wypadki z bronią myśliwską [klik]

A tu odpowiednia piosenka, ilustrująca temat ;)

"Co wiedzą rośliny" - szokujące odkrycia naukowców ("What a plant knows")

Fascynująca lektura, oby tylko nie przyczyniła się do tego, że wegetarianie przestaną jeść cokolwiek ;)

"As I was planting my seasonal crop of tomatoes last month, a good friend (and my personal gardening guru) informed me that they liked their leaves rubbed, “like petting a pet’s ears,” which I received with equal parts astonishment, amusement, and mild concern for my friend. But, as Tel Aviv University biologist Daniel Chamovitz reveals in What a Plant Knows: A Field Guide to the Senses (public library), that might not be such a crazy idea after all. Plants, it turns out, possess a sensory vocabulary far wider than our perception of them as static, near-inanimate objects might suggest: They can smell their own fruits’ ripeness, distinguish between different touches, tell up from down, and retain information about past events; they “see” when you’re approaching them and even “know” whether you’re wearing a red or blue shirt; like us, they have unique genes that detect light and darkness to wind up their internal clock."

via Brainpickings [klik]

"Kiedy w zeszłym miesiącu sadziłem pomidory, mój dobry przyjaciel ( i osobisty guru ogrodniczy) poinformował mnie, że lubią one mieć pocierane liście, "no wiesz, tak jak się pieści uszy milusińskich". Przyjąłem tę informację zarówno ze zdumieniem jak i czułym zaniepokojeniem o mojego przyjaciela." Itd.

Jednak jak ujawnia biolog z Uniwersytetu w Tel Avivie Daniel Chamovitz w pracy Co wiedzą rośliny: Polowy przewodnik po zmysłach, nie jest to do końca takiż znowu szalony pomysł. Okazuje się, że rośliny posiadają sensualny słownik i to o wiele bogatszy niż mogłoby się wydawać nam, którzy uważamy je za nudne, nieruchawe obiekty. Rośliny czują zapach swoich owoców, rozróżniają różne rodzaje dotyku i magazynują informacje z wydarzeń, które już miały miejsce, 'widzą' gdy się do nich zbliżamy i 'potrafią' rozróżnić czy mamy na sobie czerwoną czy niebieską koszulę. Mają też unikalne geny odpowiedzialne za wykrywanie światła i ciemności, co oczywiście pozwala im nakręcać swój biologiczny, wewnętrzny zegar."
(Tyle tytułem mojego tłumaczenia - prawdopodobnie izraelski kaktus zrobiłby to lepiej ;)

Przejrzałam spis rozdziałów: co rośliny widzą, słyszą, czują, w jaki sposób roślina wie, gdzie się znajduje, co roślina pamięta.

Jest dużo gorzej niż myślałam.

Już nigdy nie będę sikać w krzakach! Nie z obawy że mi w tyłek wejdą kleszcze (to zawsze) ale że okoliczne paprocie dostaną traumy (skoro rozróżniają i pamiętają...). A jeśli kleszcze z paprociami mają jakiś tajny pakt i będą się aż do zgnicia naśmiewać z tej spasionej pełni, która na chwilę przysłoniła im świat? Aaaa. Dziękuję bardzo.

A tu wywiad w temacie z naukowcem

Do Plants think? Scientist Daniel Chamovitz unveils the surprising world of plants that see, feel, smell—and remember.... [klik]

Kolorowy letni piknik - inspiracje

Cudownie letnia aranżacja. Może faktycznie warto pociąć w paski kwiatowe poszewki z babcinej szafy, żeby osiągnąć taki efekt ;)

Zdjęcia: Debi Treloar
stylizacja: Selina Lake
stąd [klik]

Polska Daje Radę - Mazowsze [Płock, Żyrardów, Radziejowice, Sierpc, Modl...

Może ten pyzaty nastolatek nie jest moim ulubionym blogerem, ale odwala kawałek dobrej roboty prezentując nam krajową bazę turystyczną. Sama kiedyś dużo podróżowałam po kraju i mogę zaświadczyć, że nawet upadające postfabryczne miasteczka mają dużo smutnego uroku, a co dopiero kompleksy zamkowe, opactwa i barokowe kościoły na południu Polski. Niestety dowody na to mam analogowe! ;)

[Polska Daje Radę - Mazowsze [Płock, Żyrardów, Radziejowice, Sierpc, Modl... ]

Chet Faker - Talk Is Cheap

Piosenka o leżeniu na łonie natury, w sam raz na taki pomroczny dzień.

Magiczne leśne światy Julii Fullerton-Batten

Bardzo lubię zdjęcia tej brytyjsko-germańskiej fotografki, zwłaszcza leśną serię.

(...)

Ruda snuje się po lesie (Nosowska - O lesie)

W sam raz na majówkę tak piosenka, jak i scenografia. Ładne zdjęcia, zwłaszcza naszyjniki z pajęczyn robią swoje: wzrusz.

Ogród w butelce

Strasznie dużo zdjęć w aparacie się zaczopowało, gnębią mnie też  niepokojące przestoje w upychaniu ich do sieci, cóż.

Wspomogę się zadziwiającym przypadkiem zagranicznego emeryta, który 50 lat temu zabutelkował mini ogródek.W tym czasie podlał go tylko raz.

Intrygujące.

Aż ma się ochotę znaleźć jakiś stary baniak do pędzenia bimbru ;)

Więcej szczegółów jak to w ogóle możliwe tu [klik]

Ze zbiorów biblioteki Amerykańskiego Muzeum Historii Naturalnej: zeszyty Natural Histories

Dla uczczenia dwusetnej rocznicy powstania Academy of Natural Sciences w Filadelfii wydano pięknie ilustrowane, prawie 500 stronicowe dzieło, dla którego posiadania mogłabym zabić ;). Może nie ostatniego osobnika marki dodo, ale prawie...

Coś co zaczęło się jako zbieranina kilku ochoczych amatorów przyrody stało się liczącą 18 milionów różności  kolekcją.

(Wężowe skórki cudne, chciałabym takie skarpetki! )

A Glorious Enterprise: The Academy of Natural Sciences of Philadelphia and the Making of American Science [link]

Tymczasem American Museum of Natural History’s Research Library postanowiło podzielić się z plebsem pięcioma wiekami wiedzy z dziedziny zoologii, paleontologii, astronomii i antropologii i wypuściło kolekcję printów w tomach/zeszytach.

Natural Histories: Extraordinary Rare Book Selections from the American Museum of Natural History Library [link] 

Powiesiłabym w rustykalnym gabinecie obitym surowymi deskami - gdybym oczywiście takowy miała ;)

Obok wypchanej głowy nosorożca (z zamianą na łosia). Nie wiem skąd te staropolskie tendencje wnętrzarskie u mnie ;)

Tu link do filmu Natural Histories: Rare Books from the AMNH Library na YouTube [klik]

Nie mogę tego oglądać, bo od razu zaczynam się ślinić!
 ....

Nagrody World Press Photo 2014 w kategorii Przyroda

Zacznę od bardzo przyrodniczego duchem zdjęcia z kategorii Portrety pozowane:
1 miejsce w kategorii Portrety pozowane, fot Daniła Tkaczenko, cykl – "Ucieczka"
(chyba przed fryzjerem? ;) 

A teraz już kategoria Przyroda:

 

"W kategorii Przyroda pierwsze miejsce za zdjęcie pojedyncze przypadło włoskiemu fotografowi Brunowi D’Amicisowi, który w regionie Kebili (Tunezja) sfotografował przetrzymywanego nielegalnie przez rok w niewoli Fenka. Oprócz ogólnego dramatyzmu sytuacji, fotograf uchwycił na zdjęciu oznaki świadczące o lęku i agresywności zwierzęcia, którego gatunek zagrożony jest wyginięciem na skutek malejącej przestrzeni życiowej."

"W tej samej kategorii nagrodę za cykl zdjęciowy zgarnął Amerykanin Steve Winter dokumentujący życie Pum zamieszkujących dzikie regiony Gros Ventre w Wyoming (USA). Zwierzęta te są doskonale przystosowującym się do zmiennych warunków gatunkiem i obecnie można je spotkać również w okolicach miasteczek, a nawet dużych miast takich jak Los Angeles. Badający je przyrodnicy w celu obserwacji zaopatrują schwytane osobniki w nadajniki GPS, a następnie wypuszczają je z powrotem na wolność."

 










"Kacper Kowalski, który już w ubiegłych latach miał na swoim koncie sukcesy w World Press Photo (m.in. podczas edycji w 2009 roku) wygrał tym razem 2 miejsce swoim cyklem "Trujące Piękno" przedstawiającym zmiany w krajobrazie dokonane działalnością człowieka, której wpływ na środowisko okazał się niszczycielski. Choć z lotu ptaka często wygląda urzekająco pięknie."

Dodatkowo bardzo również  przyrodnicze zdjęcia z kategorii Sport :

"W drugiej i ostatniej podkategorii sportowej nagradzane zdjęcia dotyczyły już nie konkretnych wydarzeń, lecz raczej samego ducha sportu. Tutaj za pojedyncze zdjęcie nagrodzony został Francuz Jeff Pachoud, któremu z powietrza udało się uchwycić piękne ujęcie z wyścigów psich zaprzęgów rozgrywanych w Megève."

źródło: www.swiatobrazu.pl