Fiołek w sonecie, wierszu, przepisie i na grządce. Oraz takie i owe inne kwiatki fioletowe.

Ostatnio pewien kolega stwierdził, że jestem nieco psychiczna, gdy pochyliłam się nad trawnikiem z egzaltowanymi słowy: "Słodki złodzieju, kogoś obrabował z woni?" ("Dlaczego gadasz do eee psiej kupy?" zapytał - ech, mężczyźni...). A mógł powiedzieć ładniej, np że masz fioła. Fioła na punkcie fiołków. Zatem warto uzupełniać braki w nomenklaturze kwiatowo-ogrodniczej na podstawowym poziomie. Co do możliwości recytowania kobietom Szekspira these days jestem realistką twardą jak ch...

Fiołkowi przyganiałem, gdy wychynął z ziemi:
Słodki złodzieju, kogoś obrabował z woni,
Jeśli nie oddech owych ust, między wszystkiemi
Najdroższych? Barwę, którą twój płatek się płoni,
Też skradłeś ukochanych żył tajnej alchemii.
Lilii znowuż wytknąłem, że przejęła biernie
Wzór białości od dłoni twojej; złotym mleczom -
Że włos twój ograbiły; różom, których ciernie
Drżały z lęku, prawiłem, że piękność człowieczą
Naśladują rumieńcem mieszającym w sobie
Biele bladej rozpaczy i wstydu szkarłaty -
Lecz ten rozkwit, tak bujny, już w jutrzejszej dobie
Robak nadgryzie, karząc śmiercią ich plagiaty.

Flora, zdobiąca łąki, polany, mokradła,
Z wszystkiego, co rozkoszne w niej - ciebie okradła.

(Wiliam Szekspir, Sonet 99)

Te fijołki, co mnie nęcą,
Te nie siedzą skryte w trawie,
Lecz spod długiej, ciemnej rzęsy
Patrzą na mnie tak ciekawie.

Spod tej rzęsy, co ocenia
Piękniej niźli traw zieloność,
W niebieskiego mgle spojrzenia
Patrzy na mnie nieskończoność.

Niezmierzona, dziwna głębia!
W niej się wszystko, wszystko mieści:
Wymarzone senne skarby,
Czarodziejskich raj powieści.
(...)
Spod spuszczonych skromnie powiek
Widać jakby jutrznię nową...
O, szczęśliwy stokroć człowiek,
Kto odgadnie zaklęć słowo!

Szczęsny, komu się otworzą
Pełne blasku i pieszczoty!
Wędrowałbym na kraj świata,
Byle znaleźć ów klucz złoty.

O fiołki! lube, zdradne!
Troska dręczy mnie surowa:
Bo ja zginę i przepadnę,
Nie znalazłszy zaklęć słowa.

(Adam Asnyk, Fijołki)

Drogi Asnyku! Nie udziwniaj i nie udawaj pantonowej demencji, którą ostatecznie możemy ci to, jako poecie, wybaczyć, choć wiemy że nie użyłeś w fio-le-to-we-go mgle spojrzenia bo miało za dużo sylab. Ogólnie twoje wierszydła w czasach gdy każdy ma pod okiem fioletowy płatek z nieskończonego niedospania są trochę jakby nieżyciowe. Choć osobiście bym wędrowała na kraj świata (a nawet marketu Owad) żeby znalazłszy kilka filiżanek fiołków, gdyż wtedy mogłabym zrobić jeden z poniższych przepisów.

Zacznijmy od czegoś prostego: płatki fiołka można dodawać do sałatek, zup, deserów, omletów, soków i kostek lodu. Można je ususzyć (20-40°C). Można też konsumować bogate w witaminę C listki.

Dla pracochłonnych krótkowidzów: Fiołki w cukrze

Ubij białko na sztywną pianę i rozprowadź pędzelkiem na kwiatach. Przy pomocy szczypiec obtocz każdy w drobnoziarnistym cukrze, strząśnij nadmiar, obtocz ponownie. Wysusz na pergaminie w temp. nie wyższej niż 90 st. C. Przechowuj w szczelnych słoikach, poszczególne warstwy oddzielone pergaminem. Są efektowną dekoracją (jadalną oczywiście).  

z [www.kambuzela.pl] via [Giga]

Galaretka z fiołkami:

*dwie szklanki wody

*sok z cytryny

*3 łyżki cukru

*dwie garście płatków z fiołka wonnego lub leśnego

*żelatyna spożywcza-ilość uzależniona od podanej proporcji na opakowaniu, ograniczona do ilości wody jaką używamy

Wodę wlewamy do rondelka, dodajemy sok z cytryny i cukier.

Gotujemy do wrzenia. Odstawiamy z gazu i dodajemy żelatynę. Natychmiast energicznie mieszamy, by cała się dobrze rozpuściła, dosypujemy płatki fiołków -wcześniej przepłukane na sitku wodą. Mieszamy delikatnie i odstawiamy do przestudzenia, co jakiś czas mieszając, by nie powstały kluchy.

Ostudzoną galaretkę przelewamy do foremek i wstawiamy do lodówki, by stężały.

Podajemy z bitą śmietaną lub sokiem owocowym, można również pokroić w kosteczki i dodać do ptasiego mleczka domowej roboty.

z [www.kuchnia-monsai.blogspot.com, sekcja: desery] via [Giga]

Przepisu na syrop z fiołków nawet nie podaję, bo do tego potrzeba dużo, dużo fiołków, wręcz trotyliard (to słowo robi w rodzinie oszałamiającą karierę ;).

Dam jeszcze namiary na piękny i wyrafinowany post fiołkowy pełen przepisów (blog Weekend w ogrodzie) [klik] 

....
Na koniec wystąpi Cyprian Kamil z taką oto, osobiście całkowicie przez mnie niezrozumiałą, sztuczką:

Jak gdy kto ciśnie w oczy człowiekowi 

Garścią fiołków i nic mu nie powie...

Jak gdy akacją z wolna zakołysze,

By woń, podobna jutrzennemu ranu,

Z kwiaty białymi na białe klawisze

Otworzonego padła fortepianu...

Jak gdy osobie stojącej na ganku

Daleki księżyc wplata się we włosy,

Na pałającym układając wianku

Czoło - lub w srebrne ubiera je kłosy...

Jak z nią rozmowa, gdy nic nie znacząca,

Bywa podobną do jaskółek lotu,

Który ma cel swój, acz o wszystko trąca,

Przyjście letniego prorokując grzmotu,

Nim błyskawica uprzedziła tętno -

Tak...

Lecz nie rzeknę nic - bo mi jest smętno. 

(Cyprian Kamil Norwid, “Jak”)

O co cho z tym ciskaniem w oczy fijołków? Jakiś okład czy stylizacja? Czy to u romantyków zachowanie mistyczno- bierno-agresywne jak dzisiejszych foch?

Ile można fotografować fijołki? Na początku kwietnia to oczywiście must-pstryk, ale wielbiciele fiołków mają też sentymenty do innych drobnych, fioletowawych kwiatków. I teraz zaprezentujemy alternatywy i podróbki.

Poniżej lobelia przylądkowa (inaczej stroiczka) (po lewej: co za zacisk!)

Wielkość mikra (czemu nikt lobeliom nie wstawił genu wzrostu hortensji czy coś?)

Leśne campanule czyli dzwonki

Nie zapominajmy też jak ładnie, drobniutko i fioletowawo kwitnie mój faworyt kurdybanek

Od kurdybanka niedaleko do jasnoty purpurowej, która już u mnie pozowała [klik]

Tak wiem, różowy to nie fioletowy (chyba że macie bardzo zjechane monitory albo za dużo sylab ;).

Chodzi jednak o kwiatową, darmową drobnicę.

Na koniec inna, żeńska, faworytka która bez zaproszenia umaja mi już od kwietnia ogródek. Czyli niezapominajka. Podoba mi się jej przejście od fioletu w stanie młodzieńczym do niebieskości w dojrzałym. Przy fiołku wydaje się jednak nieco prowincjonalna. Żadnego 'paczenia spod rzęs' nikt jej w wierszach nie wysmarował, no ale skoro ma wśród płatków owadzie mini-poduszki antyhemoroidowe...

Teraz czekam sezonu na chabry od których spadają mi majtki. W sensie że uwielbiam ;)

Wiosenna smętniawa, malwa z piekła rodem oraz kwestia WTEM

Smętniawa to nowa, około siedmiomiesięczna pora roku, obejmująca okres od października do kwietnia. Charakteryzuje się ogólnym uwiądem i zmarnieniem wszystkiego (na czele ze wspaniałym samopoczuciem homo sapiens) oraz niespodziewanie występującym zjawiskiem WTEM, kiedy to krótkotrwale następuje nagły napad śniegu (jak np [tu]). 

Tyle kwestii naukowych w teorii, przejdźmy do materiału dowodowego w postaci słit-foci:

Na początek malwa wyglądająca, musicie przyznać, jak z piekła rodem, jak pacyny Belzebuby ;). Dobrze, że u podstawy coś się szykuje. Małe Malwinki, wzrusz.

Wyschnięte poletko rukoli. Bardzo lubię robić zdjęcia sczezniętej rukoli, gdyż to takie artystyczne i dynamicznie uszargane niewiadomo-co.

 Aż tu nagle WTEM:

Piękne sukulenty, którym nie obrywam nigdy przenigdy pióropuszy przekwitłego kwiecia, gdyż wygląda bardzo malowniczo. Ocieplam tylko u podstaw, coby nie przemarzły.

No i proszę, co się okazuje po odkryciu gałązek  pewnego pięknego, słonecznego dnia: są anemiczne pączki w kojcu.

Aż tu nagle WTEM! Każda sukulenta nosi beret.

Wszędzie zalegają sterty wilgotnych liści z orzecha, pod wierzchnią, rdzawoburą warstwą, pokrytych bielą, która nie jest śniegiem, tylko paskudnym rodzajem pleśni. (Dlatego porządni ogrodnicy zawsze je uprzątają i palą na jesieni, a nie na wiosnę).

Tymczasem zeszłoroczna cynia złamała włochatą nogę.

Choinkowe gałązki już ledwo dyszą, wywalając lodowe ozory. Co za przepracowanie: bawić w grudniu pod bombką, a potem ocieplać do kwietnia!

Zawsze interesuje mnie kwestia przeżycia do następnego sezonu takich gatunków jak hortensja (poniżej) i lawenda (poniżej poniżej). 

Niestety w tym roku koty dochodzące (albo kuna) albo Bóg-wi-co szuka w ziemi pędów i pędraków i ciągle ociepliny grządkowe rozrzuca. I kopie doły. Nie wróży to za dobrze rozebranym gatunkom.

Kurdybanek zaczyna nieśmiało tworzyć dywany.

W tym roku ma konkurencję w postaci jaskrawozielonego glistnika, który rozpanoszył się wszędzie.

Maliny wyglądają ultra-suchotniczo i melancholijnie rozcapierzają uschnięte ramiona.

Tymczasem licznie obrodziła śnieżyczka przebiśnieg, gatunek który występuje wszędzie, na każdym trawniku i w każdym ogródku.

 Tak tak, po zimie jak zawsze odmrożone paluszki, odmrożone nawet linie papilarne, eh.

 Ten włochaty liść to zapowiedź słonecznej wspaniałości złotokwiatu.

Przypadkowe martwe natury w skali mikro.

Poniżej "Bitwa pod Grunwaldem" wersja eko. To jak, wyobraźnia pracuje, widzicie TO?

A tu pozostałość choinkowa, która (w wodzie stawszy) pewnego razu (nagle WTEM!) zamarzła i rozsadziła całkiem porządne wiaderko. Czy wspominałam, że mam całe tryliardy rozsadzonych wiaderek? Jeśli jakieś wiaderko się nie rozsadzi w zimie, z powodu, że do niego coś skapło a następnie zadziałały prawa fizyki, to po prostu zaczynam być przygnębiona... ;)

Jeśli niewystarczająco oddałam ducha wiosennej smętniawy to polecam zajrzeć jeszcze tutaj [klik].

Ćwirek vs Elemelek czyli Dzień wróbla. Oraz inne ptaki i kwestia budek lęgowych.

20 marca obchodzimy Międzynarodowy Dzień Wróbla! Radzę go obejść porządnie, bo wróbel stał się ornitologiczną mniejszością, a mniejszości jak wiadomo należy hołubić!

Zadanie: policz wróble na obrazku!

"Polskę zamieszkuje od 5 do 7 mln par wróbli. W miastach jest bardzo popularnym ptasim sąsiadem człowieka, ale jego populacja miejska wyraźnie maleje. Naukowcy ciągle szukają pełnego wyjaśnienia tego zjawiska."

Dodam tylko, że może i 5 do 7 milionów, z czego wyraźnie zero milionów u mnie na dzielnicy i w okolicy.

" Populacja wróbli w Warszawie od lat 70./80. XX w. do pierwszej dekady XXI wieku spadła o 47 - 48%, w Hamburgu o 75%, w Londynie o 60%.

Największy wpływ na spadek liczebności wróbla w miastach  może mieć mniejsza dostępność miejsc lęgowych. Wróble chętnie zakładają gniazda w szczelinach budynków, za rynnami, na poddaszach i stropodachach. W wyniku remontów i prac ociepleniowych takich miejsc jest coraz mniej. Z tego też względu w dzielnicach, gdzie dominuje starsze budownictwo wróbla spotkać możemy częściej.  

Niekorzystny dla wróbla jest także spadek dostępności pokarmu. Coraz mniej jest naturalnych trawników, gdzie rosłyby chwasty (np. komosa, włośnica, rdest), których nasionami żywią się wróble. Mniej jest także krzewów, które stanowią nie tylko miejsce schronienia – ale także miejsce zdobywania stawonogów, którymi karmią swoje młode. Znane są także prace naukowe, które wykazują związek pomiędzy małą liczbą wróbli a wysokim poziomem promieniowania radiomagnetycznego i hałasem miejskim.

Często mylimy wróbla z jego krewnym – mazurkiem. Wróbla rozpoznamy po szarej czapeczce i czarnym śliniaku, a mazurka najłatwiej rozpoznać po czarnej plamce na policzku."

via [klik] 

Czarna plamka na policzku? Szara czapka i czarny śliniak (szalikowy)? No to jestem wróblomazurem, świetnie.

Zatem oczywiście nie dysponuję rozległą kolekcją fotografii wróbla oraz/lub jego krewnego mazurka. Raz (słownie: raz) w ostatnich latach zdarzyło mi się zobaczyć chmarę (watahę? stadko? grupę? wycieczkę?) wróbli skaczących na moim dziko zarosłym trawniku (gif powyżej. I tak, wiem że to prawdopodobnie na pewno mazurki, ale tak mnie przygnębia fakt braku możliwości obserwacji wróbli, zaistniały od lat, że udajemy żeby mi nie było przykro).
Natomiast dom jest w tak odrapanym stanie, że znalazłoby się miejsce lęgowe, na bank. O wait, kuna i koty. Oraz hałas uliczny oraz promieniowanie z mojego laptopca. No to może jednak nie. Ale w odwiedziny zawsze zapraszamy. Zwłaszcza w okolicach świąt, gdy będę pożywiać się mazurkiem i mogę też sypnąć nieco okruszków. (Jakoś gołębiom (oraz mnie!) nie przeszkadzają te skandaliczne warunki!)

Zastanawiam się dla kogo są te osiedlowe budki lęgowe (5 metrów od autostrady, meh). Spójrzmy na piękne okienko wykuszowe po lewej - nie ma jak przysiąść do góry nogami, eh. Oraz wspaniałą drogę dojazdową po prawej.

Tymczasem jakby co to u siebie mam nawet jednego orzechowca z kanalizacją.

Zatem. Z tęsknoty z wróblem zaprezentujemy poniżej rozpaczliwie ubogą kolekcję ptaków które się u mnie pojawiają.

Zaczniemy od kawki. Para kawek wybiera umeblowanie do nowego lokum.

Szpaki. Trudne w obserwacji i podejściu, płochliwe. Zajadle, niczym kosiarka, przeczesujące połacie trawnika.

Sikorki i modraszki przyciągnąć nietrudno, są bardzo łase na słonecznika.

Wrona (haniebnie przyłapana na kłopotach żołądkowych). Zawsze mnie przerażał (najwyraźniej spasły na miejskich resztkach) rozmiar tych ptaków. Zwłaszcza w porównaniu z moim rozmiarem. Hiczkokowska konfrontacja byłaby dla mnie niewesoła.

Sroka. Gatunek występujący w okolicach niezwykle mnogo jeszcze 5 lat temu, teraz nastąpił spadek (albo przenosiny) populacji z podmianką na liczne przedstawicielstwa wron, gawronów, kawek i mew.

Przedstawiciel gatunku, którego jeszcze nie namierzyłam gdyż mój stary egzemplarz 'Ptaków Polski" ma wyblakłe, źle wydrukowane strony (co za sabotaż!). Liczę, że ktoś coś wie. I powie. Obstawiałabym drozda lub kwiczoła.

Oraz tajemniczy, mały ptaszek z ostrym dziobem, też do identyfikacji, który mnie nawiedzał w zeszłym roku.

Słowik?

Gdyby ktoś miał aspiracje międzynarodowe w nazewnictwie, to wrzucam linka do wykazu ptaszków po francusku [klik]. Niewątpliwie kiedyś mam zamiar zrobić takie zestawienie ornitologiczne we wszystkich językach jakie znam, nauczyć się go, po czym zanudzać międzynarodowych znajomych, którzy zapytają z kim się spotykam.

Inne święta w wykazie świąt ogrodniczych na blogu Bez ogródek [klik]

DZIK jest dziki, dzik jest zły, dzik mi w ścianę wbija kły

Na Kabaty, z okazji wizyty u znajomej, wybrałam się nieco wcześniej w celu zapolowania (fotograficznie rzecz jasna) na dziki. Dzików jako takich zbrakło, bardzo były utrudzone okazywaniem mi swej absencji. Za to kilka młodych dzików ludzkich, w dresach, rzucało butelkami gdzieś w oddali. Cóż.

Trzeba się spieszyć gdyż:

"W związku z brakiem możliwości skutecznego rozwiązania problemu populacji dzików przy pomocy łapania ich w odłowniach, Prezydent Warszawy wydała decyzję na odstrzał 80 sztuk dzików. - To radykalne rozwiązanie, ale w obecnej sytuacji nie mamy innego wyjścia - mówi Andżelika Gackowska, wicedyrektor Lasów Miejskich."

Gackowska? Przypadek, hm? Pewnie do gacków nie pozwala walić z dwururki. Czy tam z czego się teraz preferuje odstrzał. Bo może z zigzauera.

No ale takie życie.
Źle się zachowujesz to cię odstrzelą. Niestety raczej jak przyjdzie co do czego to takie kwestie jak 'no ale ja nie byłem niegrzeczny, rabatek nie ryłem i nawet na pasach przez jezdnię przechodziłem' nie będą miały znaczenia. [Tu] link do dzików przechodzących na pasach (można kliknąć ale szału nie ma, bardziej by mnie ubawiło przejście niedozwolone i późniejsza interwencja Straży Miejskiej).

Cały news pt 'Będą strzelać do dzików'  tutaj [klik]

Zainteresowałam się okolicznościową ulotką na temat 'Co zrobić gdy spotka się dzika' [klik] . Nie ma sensownych porad dla warszawskich singielek w stylu: 'jeśli się za bardzo nie wyrywa szybko zaciągnij przez ołtarz'. Za to są porady żeby nie głaskać i nie karmić. Widać, że pisał to jakiś dziadek bez kontaktu z rzeczywistością młodego ludzia. 

'Nie rób selfie z dzikiem!' - to powinno być na pierwszym miejscu.

Na dole ulotki telefon do Straży Miejskiej i Lasów Państwowych. 

Z moich doświadczeń wynika, że Straż niestraszna nawet osiedlowym menelom i miejskim rozrabiakom. Nie wiem czy o brak strategii chodzi czy chucpy, ale czuję, że do Straży Miejskiej mogłabym się zwrócić tylko po mandat za sprzedawanie nieopodatkowanej pietruszki.

Kiedyś dzwoniłam na numer Lasów Państwowych (nie pamiętam czy ten podany w ulotce) z powodu grasującego mi po ogródku drapieżnika. Nie zastałam nikogo zorientowanego iż (jakoby) ludzie miewają realne problemy z dzikimi zwierzętami w obejściu. W Warszawie. W centrum. Może już się, na poczet ulotki, uświadomili.

Zatem mojego osobistego selfia z dzikiem nie będzie. No ale ale. Mam fotki dzika zrobione w szale odwiedzin u rodziny ;)

Po wizycie zerwałam z nimi kontakty, gdyż po prostu nie mogę im wybaczyć tej morelowej ściany złamanej nutą młodej marchwi ;). 

Natomiast sam dzik desperacko starający się utrzymać w locie do regału absolutnie mnie rozkochał. Zobaczcie jak dzielnie łapie się krawędzi sufitu, a jednocześnie podpiera poduszkami! Prawdziwy chwat. Jego ziomek (z pierwszego zdjęcia) próbujący wpełznąć do kominka (i ze stresu chyba zostawiający morelowe bobki na dywanie) niebezpiecznie przypomina mi gigantycznego, rozjechanego szczura.

Po wizycie przypomniałam sobie, że kiedyś, gdy mieszkałam z rodzicami, miałam w sypialni śliczną krowią, łaciatą skórkę. Chyba znowu chciałabym mieć w sypialni krowę (a nawet bardziej chyba puchatą owcę!). 

Zadzwoniłam do mamy:

-Gdzie jest moja krowa? - zapytałam.

Mama się zastanowiła i powiedziała, że dziś jest piątek i powinnam raczej zjeść rybę ;).