Kolorowy śnieg, kriofile oraz inne miłe, zimowe chwile

Musująca sałatka z fotek zimowych (zamiast majonezu wierszyki, a zamiast przypraw ramotki naukowe).

"Tu wszystko czerstwi, weseli, zachwyca,
Czy ciągnę tchnienie, co się zimnem czyści,
Czy na niebieskie zmysł podniosę lica,
Czyli się śnieżnej przypatruję kiści (...)"

(Adam Mickiewicz / Zima miejska)

Aliści, przypatrujmy się wszyscy śnieżnej kiści. I lodowym zmarzlinom. Zawżdy, musowo.

A ściereczka przy oknie leżała i w lodowe ukwiały obrosła.

Pod śniegiem świat pochylony,
siwieje mrozu brew.
To pora zmierzchów czerwonych,
to pora czarnych drzew. 
A wiatr w kominie śpi, bo ciemno.
A ja? Co ja? Co będzie ze mną?

Jeszcze oczy ci rozjaśnia
moje słowo i mój gest.
Jeszcze świecę ci jak gwiazda,
ale to już nie tak jest.
Jeszcze tyle trzeba przebyć  
niewesołych, bladych zim.
Czy nam zimy wynagrodzi
letnich ognisk wonny dym?

(Agnieszka Osiecka / Jeszcze zima)

Powyżej: KRIOFIL męski na spacerze. 

Kriofile to organizmy żyjące w niskich temperaturach oraz zasiedlające powierzchnię lodu i śniegu (czyli np MY w styczniu). Tutaj wiki-link [klik]. Tymczasem po wczytaniu się się okazuje, że jesteśmy raczej krioksenami (organizmy występujące w TAKICH warunkach przypadkowo, podczas gdy kriofile takie środowiska PREFERUJĄ).

Ja preferuję niebiesko-fioletowe dywany puchowe. Tymczasem przed wejściem do domu mam coś tak chrupkiego.

Dalsza część ramotek naukowych. Naśnieżny glon.

Zawłotnia śnieżna [klik] – gatunek glonu (jednokomórkowa zielenica o postaci wiciowca). Kriobiont naśnieżny dający zakwity, znane jako czerwony śnieg [klik], a w literaturze podróżniczej, zwłaszcza dotyczącej Stanów Zjednoczonych – śnieg arbuzowy.

(No to u nas chyba można by go nazwać śnieg truskawkowy? Gdyby występował)

Natomiast u mnie na ogródku występuje inny rodzaj glonu - matowiec jeżowiec, który spod zmarzliny się wyłoniwszy prezentuje się jak poniżej.

(Matowiec jeżowiec jest gatunkiem powstałym w Chinach  i ewolucyjno-produkcyjnie przystosowanym do masowania swymi wypustkami receptorów na stopach ludzkim gatunkom ssaków (lub też innym perwersjom o których nic nie chcę wiedzieć)

"A gdy noc ciemne rozepnie zasłony
I szklannym światłem błysną kamienice,
Młodzież, dzień kończąc wesoło spędzony,
Tysiączną sanią szlifuje ulice."

(Adam Mickiewicz / Zima miejska)

Jedno dziecię na sankach w tym tygodniu widziałam.... Eh, internecie, ty zgubna zimowej radości wywłoko! 

Tutaj niestety nastąpi dysonans językowy, gdyż czuję się zobowiązana nadmienić iż ktoś mi zapierdolił sanki z piwnicy i spodnie narciarskie ze schowka i w związku z tym nie mogę się oddać mickiewiczowskim rozrywkom!

"Bądź dobry. Kochaj. Starzej się z wdziękiem. Zamki są słabe. Szyby są cienkie"

Piękna zima kisi się w aparacie. Ale żeby uhonorować Nowy Rok zaczniemy od czegoś cięższego kalibru. Trwanie, roztrwanianie i przemijanie.

Ludzkość cieszy się ze wstąpienia w Nowy Rok zupełnie jakby oblewała odkrycie portalu czasowego do lat dzieciństwa (tylko tym można wytłumaczyć wydanie stówy na trzydziestosekundowy pokazd fajerwerów).

Ja się cieszę gdy na martwej naturze powstanie nowe życie, gdy drzewo za oknem rozjarzy się neonowym światłem. 

Nie ustawajmy w emfazie, wiedząc jednak że to tylko dalsza część żmudnego brodzenia w czasowym continuum. Popatrzmy. 

 

Stoją za oknem strome ciemności,
ciemność przychodzi do okien w gości.

A za ciemnością idą zwierzęta
żaden bestiariusz ich nie spamięta.

Za zwierzętami śmierć biała kroczy,
śmierć sześcioskrzydła, na skrzydłach oczy.

Stają u okien. Patrzą do środka.
Bardzo się zmieni kto je napotka.

W środku tłum, książki, meble i szklanki,
czyli szkło, papier, drewno i tkanki.

I śmierć, i bestia się rozpromienia,
że się serwuje tyle jedzenia. 

Przez miłorzębu patrzą gałązki
na nieświadome niczego kąski.

Ty, jeśli czekasz jakichś morałów,
nie czekaj dłużej. Czasu jest mało.

Bądź dobry. Kochaj. Starzej się z wdziękiem.
Zamki są słabe. Szyby są cienkie.

(Jacek Dehnel / Przyjęcie)

Masz koło łóżka ogromną przepaść,
białe sufity jak czarne wieka.

Ciągle coś w przepaść bezzwrotnie wpada,
zostaje rozpacz, bieg czasu, sadza.

I nic – film z Monroe, pasztet z truflami,
wyjazd do Wiednia – cię nie omami.

Tam właśnie zmierzasz. Po wąskich schodkach
minut i godzin. Cienka pozłotka:

miłość, zachwyty, seks, książki, sztuka,
obłazi z wolna. W środku kość stuka

i wystukuje refren niewinny:
„co-raz-mniej-mo-żesz-zo-stać-kimś-in-nym”.

I wiesz, że będziesz w głąb ciężko leciał,
bo wypełniony do brzegów życia,

a w tych sufitach (ich czerń to lustra)
zostanie punkcik. A potem pustka. 

(Jacek Dehnel / Wpadka)

Zamki są słabe. Szyby są cienkie. 
Miejsce na autoreklamę się kurczy. W duszy burczy.

Tu, w Ekolandii tworzymy eko-fajerwerki, obierkofajerwerki, piękne jak kwiaty, całkowicie za darmo.
 

I nadal się uśmiechamy. Bez specjalnego powodu.

Święci chińskie świecidełko. Dzielnicowa iluminacja. Oraz wiersz co nie kłamie

Oto ten jedyny czas gdy płyniemy przez ocean kiczowatych świątecznych dekoracji i dajemy się zailuminować bez szczękościsku, ze zrozumieniem raczej. Że tak musi być. Jak co roku, jak co sezon. C'est la vie, się to wi.

"Hohoho! Nikt mnie nie zaskoczy bo mam skośne oczy!"

Idziemy przez dzielnicowe bazarki i podziwiamy wyeksponowane z pietyzmem dobra konsumpcyjne.

Wersja dla plebsu i zubożałej klasy średniej.

W tym galantne, międzygatunkowe trio niedźwiadka z jelonkiem i bałwankiem (które, jak mi po rosyjsku perswaduje pan sprzedawca, przetrwają nawet do ośmiu sezonów, za jedyne stopińdziesiąt zeta jelonek, osiemdziesiąt niedźwiadek, a bałwanek to już za grosze wprost! )

"Ziemia i niebo przemijają, 

lecz słowo Moje nie przeminie"; 

kto to powiedział? kto powiedział? 

Zapomniałem.

Zapomnieć snadniej. Przebacz Panie:
za duży wiatr na moją wełnę;
ach, odsuń swoją straszną pełnię;
powstrzymaj flukty w oceanie;

toć widzisz: jestem słaby, chory,
jeden z Sodomy i Gomory;

toć widzisz: trędowaty, chromy,
jeden z Gomory i Sodomy,
pełna "problemów", niepokoju,
z zegarkiem wielka kupa gnoju.

Nie mogę. Zrozum. Jestem mały
urzędnik w wielkim biurze świata,
a Ty byś chciał, żebym ja latał
i wiarą mą przenosił skały.

Nie mogę. Popatrz: to me dzieci,
śliczna kanapa i dywanik,
i lampa z abażurem świeci,
i gwiazdka malowana na nim,

gwiazdka normalna, świeci ziemsko -
a Ty byś zaraz - betlejemską !

(K. I. Gałczyński, Notatki z nieudanych rekolekcji paryskich)

Wzruszające bractwo bałwanów nakartonowych. Migających. Oraz krystaliczny anioł za siedem zeta w roli opiekunki.

Niech przebada się kardiologicznie, kto pozostał niewzruszony!

"Bracia, patrzcie jeno: rzucili winogrona. I pełnię!"

 I nagle, WTEM.
(Ten moment gdy Mikołaj podaruje ci miłość)

W każdej dzielnicy wyrastają leśne szkółki. Całe lasy. Cały rok w betonie i asfalcie, lecz oto nagle mieszkasz wśród rozłożystych borów, przedzierać się musisz po wysiądnięciu z autobusu przez ostępy by dojść do domostwa.

To minie. Jeszcze chwila i truchła choin będą zalegać po oszronionych trawnikach, jakby spłonął ten las.

Duchy leśniczych i myśliwych, drwali i kłusowników bronią dostępu do tego cmentarzyska usychających drzew.

"A podana jest gdzieś ulica
(lecz jak tam dojść? którędy?),
ulica zdradzonego dzieciństwa,
ulica Wielkiej Kolędy.
Na ulicy tej taki znajomy
w kurzu z węgla, nie w rajskim ogrodzie,
stoi dom jak inne domy,
dom, w którym żeś się urodził.
Ten sam stróż stoi przy bramie.
Przed bramą ten sam kamień.
Pyta stróż: „Gdzieś pan był tyle lat?”
„Wędrowałem przez głupi świat „.
Więc na górę szybko po schodach.
Wchodzisz. Matka wciąż taka młoda.
Przy niej ojciec z czarnymi wąsami.
I dziadkowie. Wszyscy ci sami.
I brat, co miał okarynę.
Potem umarł na szkarlatynę.
Właśnie ojciec kiwa na matkę,
Że czas się dzielić opłatkiem,
więc wszyscy podchodzą do siebie
i serca drżą uroczyście
jak na drzewie przy liściach liście.
Jest cicho. Choinka płonie.
Na szczycie cherubin fruwa.
Na oknach pelargonie
blask świeczek złotem zasnuwa,
a z kąta, z ust brata, płynie
kolęda na okarynie:
Lulajże, Jezuniu,
moja perełko,
Lulajże, Jezuniu,
me pieścidełko."

(K. I. Gałczyński, Powrót)

"Co pozostanie? Noc,
mitologia niedorzeczna,
sowiooka noc, zielonooka noc.
Noc jest wieczna. "

(K. I. Gałczyński, Notatki z nieudanych rekolekcji paryskich)

Życzę wam... dobrych iluminacji.