Więcej niż miód czyli o produkcji pszczółek

"Jak twierdził Einstein, jeśli pszczoły wyginą, ludziom pozostaną nie więcej niż cztery lata życia. Reżyser Markus Imhoof, sam przez przodków naznaczony pszczelą fascynacją, próbuje odkryć, czy ten moment już nadchodzi: faktem udowadnianym i przez naukowców, i przez zwykłych pszczelarzy okazuje się ich coraz mniejsza liczba. Czy to dowód na zaburzenie przyrodniczej równowagi przez zbytnią ingerencję człowieka?

"Więcej niż miód" to dokument pełen paradoksów. Chwilami przypomina czyste kino przyrodnicze, któremu brakuje tylko głosu Krystyny Czubówny: prawdopodobnie dowiadujemy się o zwyczajach pszczół więcej niż przez wszystkie lekcje biologii w ciągu całego życia. Czasem zmienia się w filozofujący przyrodniczy esej, w którym bardziej niż słowa liczą się obrazy: mikroskopowe kamery wewnątrz uli z jednej strony, a z drugiej piękne panoramy zgodnie z zasadą od szczegółu do metafory.

Ale "Więcej niż miód" to również film o ludziach - tych, którzy z pieczołowitością godną najdoskonalszych chirurgów potrafią zapładniać królową, tych, dla których zajmowanie się pszczołami to największa pasja, ale też tych, którzy - można odnieść wrażenie - poprzez skupienie na owadach coś w sobie zagłuszają, coś rekompensują. A przecież pszczoły to również biznes, którym rządzi najprostsza taktyka: jak najmniejszy wysiłek, jak największy zysk.

Poza wszystkimi innymi zaletami "Więcej niż miód" ma również tę, że chociaż pszczoły są tu symbolem tego, co dzieje się we współczesnym świecie, dzięki filmowi mamy okazję choć na półtorej godziny zmienić perspektywę. I chociaż zgodnie z przewidywaniami powinniśmy poczuć siłę, dokument Imhoofa udowadnia, jak w gruncie rzeczy mali - w najróżniejszym sensie - jesteśmy."

More Than Honey, 2012, Reż. Markus Imhoof

stąd [klik]

Piekne gniazda, panie gazda

Sharon Beals z San Francisco fotografuje gniazda min dla Kalifornijskiej Akademii Nauk.

W celu - żeby nie było, że tylko po to, by ekointenauci się zachwycali - zbierania ważnych informacji o ptasich  zwyczajach, technikach survalowych (vide puszka ;) i chorobach.

Więcej zdjęć tu 20th century birds nest [klik]

Bąk się puszcza (czyli trzmiel na koniczynie)

Spadł bąk na strąk, a strąk na pąk. 
Pękł pąk, pękł strąk, a bąk się zląkł. 

Trzeba przyznać, że chłopak atakował pannę Koniczynę we wszystkich możliwych pozycjach ;)

(Znawcy przyrody niewątpliwie zauważą, iż koniczynę zapyla się w czerwcu ;)

Wakacyjne pająki

Można nie lubić, ale ciężko nie docenić koordynacji kończyn i tych segmentów na odwłoku.

A tu pająk ogródkowy, który próbował się schować pod liściem, wisząc na (możemy chyba założyć że) rącach ;). Nie ze mną takie numery!

Popołudnie z chwastem: Glistnik jaskółcze ziele

Glistnik ma niesamowicie, fluorescencyjnie pomarańczowy sok. W przypadku znalezienia jakiegoś, polecam złamać łodygę i nacieszyć oczy. Chyba, że ktoś ma kurzajki - wtedy nasmarować (patent  z medycyny ludowej ;)
Więcej poniżej.

Glistnik na wiki [.]
........

"Substancjami czynnymi w glistniku są przede wszystkim alkaloidy. Należą do nich takie substancje jak chelidonina, allokryptoina, chelerytryna i sangwinaryna, przy czym należy zauważyć iż najwyższą moc ma i znaczenie posiada chelidonina. Korzeń zawiera kilkukrotnie większe stężenie substancji czynnych niż liście i łodygi.
Okazuje się że działanie na brodawki to nie jedyny sposób w który działa glistnik. Z uwagi na zawartość bardzo silnych związków, jakimi są alkaloidy, glistnik ma działanie rozkurczowe na mięśnie gładkie. Będzie powodował rozluźnienie mięśni układu pokarmowego, przewodów żółciowych i moczowych oraz narządów płciowych i oskrzeli. Działanie można opisać jako podobne do papaweryny, która jest pozyskiwana z maku. Opisuje się pozytywne działanie glistnika jeśli chodzi o zmniejszenie bólów miesiączkowych, ma także działanie żółciopędne i moczopędne.
(...)

Glistnik zawiera substancje silnie działające, z tego powodu nie wolno go używać wewnętrznie bez porozumienia z lekarzem. Medycyna ludowa opisuje skuteczne działanie rośliny glistnik na kurzajki, kłykciny oraz kurzajki. Działanie przyżegające wykazuje jednak jedynie sok ze świeżej łodyżki glistnika."  

stąd [.]

Zioła nie należy też stosować przy jaskrze, zaćmie, podczas zażywania atropiny, albo w ciąży.

Teraz w kwestii działania na drogi żółciowe:
"Przede wszystkim jest on [glistik] dla osób mających problemy z wątrobą i woreczkiem żółciowym. także dla tych, którzy zdecydowali się na jego wycięcie.
[Glistnik] zmniejsza uporczywe stałe dolegliwości związane z tą operacją, poprzez zmniejszenie zalegania żółci w przewodach żółciowych, przeciwdziała wytwarzaniu się złogów żółci, usprawnia jej przepływ, łagodzi reflux, zmniejsza napięcie przewodów żółciowych.
Po samej operacji działa znieczulająco i rozluźniająco, usprawnia pracę wątroby i trawienie."
(źródło poniżej)
...
Natomiast tutaj [klik] pewna blogerka dodaje, że glistnika stosowała nawet jako jedno z ziół w leczeniu boreliozy.

A teraz dwa przepisy na mikstury z glistnika:

"Z suszu można zrobić w łatwy sposób nalewki i napary, a także ocet glistnikowy (do użytku zewnętrznego na zmiany skórne, także grzybice)

Susz glistnikowy można mieszać z innymi ziołami, w zależności  od tego, w jakim kierunku chce się wzmocnić jego działanie:
na poprawę krwi z zielem mniszka, na kaszel z tymiankiem lub macierzanką, prawoślazem, na wątrobę z mielonym ostropestem, kocanką, kurkumą, karczochem, dziurawcem, na uspokojenie z maczkiem kalifornijskim (pozłotka) itd.

Napar: Łyżkę suszonego ziela zalać szklanką wrzątku, przykryć i zaparzać 30 minut. Odcedzić i pić 3x dziennie po 50ml.

Nalewka: 1 część(objętościowo) suszu glistnikowego zalać 5 częściami alkoholu (wódka) na 7 dni. odcedzić. Zażywać 2-3 razy dziennie po 5 do 10 ml w 100ml wody, lub wybranego naparu ziołowego.
Nierozcieńczoną nalewką można smarować chorą skórę (grzybice, czyraki, kłykciny, łuszczyca, toczeń rumieniowaty itp), mozna też przemywać zmiany rozcieńczoną nalewką (łyżka na szklankę wody).